No i chora...Mam anginę,wczoraj kompletnie nie byłam w stanie niczego zjeść,a dzisiaj ponad godzinę męczyłam się nad kubkiem jogurtu.Ale,ale...patrze na to nawet poytywnie,przynajmniej schudnę,strace te 3 kg i dobije do wymarzonych 51kg.

Pozbyłam się już wątpliwości,które dotyczyły mojego faceta.Być może za mało go wtedy jeszcze znałam i stąd te problemy.
Ale teraz wiem,że nikogo innego nie chce,tylko przy nim mogę być sobą.Tylko on znosi moje humory nie skarżąc się i WIEM,że mu na mnie zależy.Teraz,gdy byłam chora nie chciałam żeby przyszedł,każda kobieta/dziewczyna to zna,że gdy wygląda jak siedem nieszczęść razy dwa to nie chce,by chłopak taką ją oglądał.Ale on przyszedł.I siedział ze mną cały dzień,chociaż ja z 39 stopniami gorączki nie nadawałam się do inteligentnych rozmów.Nosił mi herbaty,zrobił SAM spaghetti,siedział przy mnie,tulił,powtarzał,jaka jestem śliczna,kochana i ani trochę go nie obchodziło,że może się zarazić.
Jaki inny 18-letni chłopak byłby zdolny do czegoś takiego,do poświęcenia całej soboty?

Rozdział 3

-Uwolnij całą swą siłę-mężczyzna spojrzał jej w oczy-pozwól,że cię poprowadzę.
Rzekłszy to wziął ją za rękę i pociągnął w głąb lasu.Serafina poczuła jak jej stopy niosą ją niekontrolowanie,z niezwykłą szybkością lecz była spokojna.Wszystkie myśli uleciały z jej głowy,czuła jedynie wszechogarniajacą lekkość.Wiedziała,że to jej dzieło,że to ona sprawia.Warsus jedynie kierował jej krokami.
-Zakończ to-powiedział puszczając jej rękę.Znajdowali sie teraz we wnętrzu bogatego domostwa,nie miała pojęcia jak weszli do środka.
-Prosze cie,usiądz-młodzieniec wskazał dwa bogato zdobione krzesła.-Przypuszczam,żę nawet nie wiesz czym jesteśmy.

-Dobrze przypuszczasz,panie-powiedziała drwiąco Serafina-ale wszystko mi zaraz powiesz,tak myślę.-Nabrała powietrza glęboko do płuc-chce ci jedynie powiedzieć,żebyś nie ważył sie mnie dalej traktować jak niemądrą lalkę.Wiesz dobrze,żę jeślibym chciałą to jestem w stanie cie unicestwić w ułamku sekundy.

Warsus siedział naprzeciwko niej,światło świec oświetlało jego twarz na korej malował się gniew.

-Skarbie-rzekł w końcu-wiedz jedno:nie doceniasz mnie.Na razie...-wyciagnąl rekę i stojące nieopodal puchary z winem uniosły sie i popłynęły w powietrzu prosto do niego-nie chciałabyś troche wina?Proszę-podał jej jeden puchar.Dziewczyna patrząc na niego nieufnie wyciągnęła dłoń.

-Nie miałeś mi czegoś powiedzieć?-zapytała.

-Owszem-uśmiechnął się-może najpierw sie przedstawie.Me pełne imię brzmi Warsus Marinvilles i chdzę po tym świecie od ponad 200 lat-przerwał i patrzył na nią wyczekująco lecz Serafina wzruszyła jedynie ramionami..

Dziewczę uniosło raptem wzrok i zadrwiło:

-Coż...nie wspomniałeś żeś jest zapatrzonym w siebie nie wiem czym,niezdolnym uznać moją wyższość nad sobą.

-Jeżeli masz zamiar tak sie zachowywać w stosunku do mojej osoby to radzę ci odejść-Warsus skinąl głową w strone drzwi ale dziewczyna nie wykonała żądnego ruchu.-Więc...na czym to skończyłem?......Już wiem.Jak zapewne jesteś tego świadoma,by żyć potrzebujesz ludzkiej krwi.Do tej chwili doskonale sobie radziłaś pijąc krew zwierzęcą ale długo nie wytrzymałabyś,jak sama zreszta wiesz.-Przerwał i popatrzył na nią uważnie.

-Wiem o tym wszystkim-lekceważąco wydęła wargi-zostawmy tę kwestię.

-Nie lekceważ tego dziecino-splótł dłonie na kolanach.-Wszystko jest ważne.Jesteś członkiem prastarej rasy istniejącej od zawsze.Ludzie są zbyt zacofani i zadufani w sobie by przyjąc nasz pobyt wśród nich do wiadomości.Nie mamy imienia,każemy sie nazywać Wiecznymi.

-Czekaj-przerwała mu-Warsusie mój miły.Rzekłeś:"rasa"-znaczy to,że jest nas więcej?-zapytała podekscytowana.

-Oczywiście,cóżeś myślała?-zdziwił się.-Wygładamy niemal jak ludzie,jesteśmy w stanie egzystować pomiedzy nimi ale musimy czesto zmieniać miejsce naszego pobytu,ponieważ się nie starzejemy.To wszystko,co musisz wiedzieć.

Serafina podniosła sie,odstawiła puchar i podeszła do mężczyzny.

-A co z naszymi zdolnościami?-zapytała cicho głaszcząc go po twarzy.Spojrzał na nią niemal nieprzytomnie.

-To zależy od każdego indywidualnie-Warsus złapał ją za rękę i przyciągnął do siebie.Kochał ją od pierwszej chwili gdy gdy ją wyczuł.Czuła,że wbrew sobie również zaczyna go kochać.

Warsus darzył ją miłością aż do czasu Wielkiej Masakry,która miała miejsce 100 lat po ich spotkaniu.Wtedy zdarzyła się tragedia,która zmieniła wszystko,ludzkość....oraz Serafinę.

Serafina wiedziała,że prędzej czy pózniej bedzie musiała zrobić coś strasznego by przeżyć.Zwierzęca krew była dobra,o tak,na pewno,lecz krótkotrwale.To krew płynąca w żyłach ludzi gwarantowała nieśmiertelność.
"Cóż za cudowna myśl"-dziewczynka uśmiechnęłą się."Żyć wiecznie"..

Rozdział 1

Zima roku 1609 była najsroższą od ponad 50 lat.Anieta i Jayden obawiali się,że ich licha chata nie przetrzyma mrozów i burz,lecz póki co sprawowała sie doskonale.Może nie było w niej ciepło lecz nie można tego nazwać również zimnem.
Na posłaniu w rogu budynku leżała piękna dziewczyna.Dziewczyna o białej skórze,czerwonych,pełnych ustach i czarnych,ogromnych oczach.O oczach,w których było widać zło,okrutne zło,a które mimo to byłu olśniewająco pękne,magiczne.Głowę dziewczecia okalały siegające miednicy,czarne niczym skrzydła kruka włosy.Śliczną twarz 16-letniej Serafiny rozjaśniał uśmiech."Dzisiaj"-myślałą-"dzisiaj sie coś wydarzy".
Naraz rozległ się huk.T oktoś pukał do drzwi!Anieta pośpieszyła by otworzyć.
-Witam szanowna pania-rozległ sie młody,męski głos.-Jestem wędrowcem,zgubiłem się tu,w tym lesie.Czy nie mógłbym zostać w gościnie na noc?
Kobieta odsunąwszy sie,otworzywszy szerzej drzwi spojrzała pytająco na swego męża.
-Każdy znajdzie u nas ciepły kąt-rzekł Jayden-lecz czyż nie należałoby wpierw wyjawić nam swego imienia?-pyta.
-Prosze wybaczyć mi ten karygodny brak kultury z mojej strony.-odparł młodzieniec.-Me imie brzmi Warsus.Czy teraz mógłbym spocząć tu na noc?
-Małżonko ma,przygotuj posłanie dla naszego gościa,i nie stój tak w drzwiach,wpuszczasz zimne powietrze,zaproś gościa do środka-powiedział Jayden wstając.-Ja wtenczas udam sie na spoczynek.
Warsus wszedłszy do biednej chaty ujrzał ją.Patrzyła na niego swymi pięknymi oczamii powiedziała doń szeptem,tak by tylko on mógł to usłyszeć:
-Wiem,kim jesteś i ty również wiesz kim ja jestem,panie.Jestem Serafiną-rzekłszy to,odeszła.
Wtem Anieta skończyła przygotowywanie posłania.
-Chłopcze,tu możesz spocząć-pospieszyła za mężem.
Warsys jeszcze długo nie mógł usnąć.Przed oczami stawał mu obraz dziewczęcia,które ujrzał.Tego dziewczęcia o złych oczach.Tego dziewczęcia,na które czekał przez całe 200 lat swego żywota.

Rozdział 2

Rankiem Serafina jak zawsze ukradkiem wyszła z chaty i udała sie na polowanie.Śnieg ani troche jej nie przeszkadzał,przeciwnie,przyjemnie chłodził rozpalone ciało.Nie mogła dojść do siebie po wczorajszym spotkaniu pierwszej takiej istoty jak ona.Rozmyślając wędrowała po lesie.
-Naprawdę chcesz marnować czas na istoty,które nawet myśleć nie potrafią?-naraz przed nią,jakby z niczego,pojawił się młody,przystojny mężczyzna o sięgających ramion,brązowych włosach i oczach tak podobnych do jej oczu.
-Cóż rozumiesz poprzez marnowanie czasu?-dziewczyna groznie uniosła brwi.
-Przecież niedaleko stąd czekaja na ciebie dwie istoty,w których żyłach plynie życiodajny napój,tylko czekając aż go wypijesz.Chodz ze mną,pokaże ci.-rzekł Warsus uśmiechnięty.
Serafina czuła wewnętrzny przymus by iść za nim lecz jej duma była silniejsza."Jestem w stanie siać takie spustoszenie i śmierć,jakich jeszcze nie widział"-myślała.Odwróciła się i rzuciła sie przed siebie biegiem tak szybko,że ludzkie oko nie zdołałoby tego uchwycić.Do jej wyczulonych uszu dobiegł zadowolony śmiech mężczyzny.Wiatr rozwiewał jej włosy,Serafina czuła jak jej kły wysuwają się niekontrolowanie.Z daleko ujrzała sylwetkę swej matki,zbliżała się do niej,Jedyne,co Anieta zdołała zarejestrować był blask straszliwych pazurów.Potem ogarnął ją już tylko ból i mrok.Jej córka uklękła nad trupem kobiety i poczęła chłeptać jej krew."Cóż za cudowne uczucie"-rozmyślała czując rozchodzące się po jej ciele ciepło.Skończywszy ucztę spojrzała na starą chałupę.Jakże żołowała,że ojciec jest na robotach u królowej!Skupiła się."Spłoń"-nakazała w myślach i naraz poczuła gorąc płomieni.To jej dom,miejsce w korym spędziła 16 lat płonął niebieskim ogniem,śnieg nie był w stanie go powstrzymać.Czyjeś ramię przytuliło ją czule.
-Teraz pójdz ze mną,będę cię kochać po wsze czasy-powiedział Lagodnym głosem Warsus.Serafina tylko się uśmiechnęła.Wiedziała,że jest od niego o wiele silniejsza i gdy nadejdzie czas,on też się o tym przekona.

Rozpoczynam tu proby napisania opowiesci,ktora juz dlugo kolacze mi sie po glowie.Bedzie to historia o potepionych duszach,wielkiej milosci,przeciwnosciach losu i ogromnym okrucienstwie... 

SERAFINA

Zima roku panskiego 1593.Krajem zwanym Anglia rzadzi królowa Elżbieta 1.W pewnej zabiedzonej chacie ,w bezkresnych mrokach nocy,na łożu boleści leży Anieta.Modli się,by ten straszny ból sie wreszcie zakończył,modli się o śmierć.
-Kochanie,moje ty kochanie...-szepcze przerażony mąż rodzacej,Jayden.Nie wie co czynić...załuje,że wrócił wcześniej z robót u królowej.Pragnie wspomoc ukochaną,lecz wie,że przez "cud" narodzin kobieta musi przejść sama.
Krzyk...Przerazliwy krzyk rozbrzmiewa w pokoju,czyżby już było po wszystkim?Tak.Zadowolony uśmiech zagościł na pieknej twarzy Aniety.
-Serafina...Mój anioł,Serafina-wzdycha.Spogląda przy tym w oczy swego biednego,lecz przecież kochającego męża,trzymającego w ramionach zanoszący się płaczem tobołek.Nie wiedział,że trzyma w swych ramionach ich śmierć...

5 lat pózniej

Cierpiące głód dziecko bawiące sie na polanie...Obraz ten widziała Anieta co dzień obserwując swoja ukochaną Serafinę."Moja piękna córa...nic na tym ziemskim padole nie jest bardziej warte miłości niż ona"myślała spogladajac jak dziewczynka podnosi delikatnie rannego ptaka."Takie śliczne,dobre dziecię"rozczuliła sie.Odwróciwszy się weszła do rozpadającej sie chałupy.W rzeczywistości Serafina nie była dobra,wewnętrznie nie była nawet dzieckiem,ani naprawdę człowiekiem.Podniósłszy zwierze szybko i sprawnie skręciła mu kark.Odgryzła mu głowę...W popołudniowym słońcu zalśniły stalowe kły...

Szukajac zbawienia

Przesliczne dziecie,ktorego niewinnosc skazona zostala.Cierpiace dziewcze,ktoremu bolesna rana przez czas zostala zadana.Mieniaca sie zolcia,zielenia,czernia,krwia plynaca rana,polsujaca bolem tepym niczym zuzyta brzytwa mordercy.Bolem,ktory tlił i tlic sie bedzie po wsze czasy.Obserwuje jej kazdy krok,ruch...Pelna gracji i uroku niczym czarna labedzica.Spojrzala mi w oczy...Zal napiera na me serce.Chce jej pomoc,nie jestem w stanie dluzej patrzec w te oczy!Oczy drapiezne,tygrysie oczy,lecz tak pelne bezkresnego cierpienia...Jej delikatne,dziewicze stopy plynana wietrze niczym lisc,nie dotykajac grzesznej ziemi rojacej sie od wszelakiego robactwa...Patrze na dziecie mroku,rozpaczliwie poszukujace zbawienia,ktore nigdy nie bedzie mu dane.Biegnie jak mloda gazela,lekko,pozwala niesc sie podmuchom wiatru.Cierpi,jeczy,mrozac mi krew w zylach....Po jej porcelanowej twarzy plyna gorzkie lzy...Chce biec za nia,chce ja powstrzymac!Lecz nie moge...Pobieglszy za nia,skazalabym sie na smierc.Pobieglszy za nia,wydalabym swe ostatnie tchnienie.Swymi slodkimi dlonmi,przecielaby delikatna nic mego nedznego zywota.Wtedy ona nadal cierpiac jeczac,pilegnujac jatrzaca sie rane,zadana wieki temu,odeszlaby w mrok.Nie dane jest jej zaznanie spokoju,jej dusza nigdy nie zostanie zbawiona...Stoje spokojnie,patrzac za jej sylwetka znikajaca w ciemnosci.Ona nie chce trwac,ona nie jest w stanie umrzec...Bo ona juz nie zyje,ona bladzi po swiecie zatapiajac swe blyszcace kly w pacznacych ludzkich szyjach.Nadszedl czas zaplaty,dziewcze placi za blad popelniony dawno temu,czas nie ma dla niej najmniejszego znaczenia...bo ona bedzie istniec po wsze czasy,szukajac zbawienia,ktore nie nadejdzie,przepelniona bolem i zalem...To byl jej wybor,to ona skazala sie na taki zywot...Zywot wampira...

Jestem...nie mam talentu do pisania ale od czasy do czasu cos wypoce ;-) Wczoraj pod wplywem chwili napisalam 2 teksty.Pisze teksty,bo te moje wypociny nie zasluguja na inne miano.Jak to przeczytacie to nie badzcie rozczarowani bo napisalam je w 10 minut i dopiero teraz bede je drugi raz czytac ;-)

Upadły anioł

Bo ty bylas nim.Aniolem o bialych skrzydlach i czarnej duszy.
O jasnym umysle i mrocznym sercu.
Nikt nie wiedzial.Nikt nie wiedzial.
Znienawidzona.
Przedwczesnie dorosla.
Chcialas byc jedynie kochana.Twoj bol zamienil sie w dlugie pasmo zla.
O okrutne ty stworzenie!
Miasto widmo.W diabelskim miescie.Dom.
Bialy marmur naznaczony pietnem krwi.
O ty bezlitosna!Cos uczynila?!
Puste oczy wpatrujace sie w niebo.W gwiazdy.W ksiezyc.
Niewidzace.Martwe.
Czyz to nie ta zla kobieta?Kobieta krzywdzaca cie latami?Matka?
Juz nie.
Tys jest upadlym aniolem.Tys nie lepsza od niej.
Za twa piekna,dziewczeca twarza jarzy sie plomien zemsty...
Dokonalas jej,aniele!...
Lecz coz teraz poczynisz?
Chwyciwszy noz,zatopiwszy go w matczynej piersi,przekresliwszy przeszlosc...
Lecz wspomnienia zyja.Choc ukryte,niezapomniane.
Bolesne.Niewidoczne zza czarnej plachty czasu.Czyhaja...by sie ujawnic.
Coz poczynisz gdy powroca?
Ponownie noz pochwycisz w dlon swa?
Tym razem...
O mrocznym blaskiem przepiekna istoto!
Tym razem....przekreslisz SIEBIE.
Tym razem TWE oczy niewidzace wpatrywac sie beda w nieskonoczonnosc.
Martwe.Puste.
Twe cialo z nozem wychodzacym z piersi.

Powinniscie byc szczesliwi...

Powstancie.Ukloncie sie.Usmiechnijcie sie.Podajcie dlon na przywitanie.
Chodzcie rownymi rzedami przez miasto.
Nie wychylajcie sie,nie zwracajcie na siebie uwagi.
Nie chcecie przeciez by moj gniew padl na was...
Wy jestescie jedynie manekinami,bezwolnymi istotami.
Bez praw,godnosci,honoru...
Wiec nie krzywcie sie tak!
Wszystko co robie,robie dla waszego dobra.
Niewazne,ze cierpicie,zamknieci w zlotej klatce z materacami pelnymi pieniedzy.
Zajmijcie sie soba,nic wam nie wolno,
Zajmijcie sie soba,niewazne,ze nie potraficie.
Powinniscie byc szczesliwi...